‘It’s Not Easy To Live Under All This Hair’
(Regarding the Work of Others)

Title interview with Kristina Benjocki, Mister Motley.

Mister Motley, 2009/2014

Contributions to several issues over the last years regarding the work of others.1

 

Her Wild Thinking (2012) – On the practice of visual artist Christy Gast whom Wiersma interviewed at her studio in Miami, Florida.

 

Fragment (In Dutch): Een denkbeeldig gesprek vindt plaats tussen twee New Yorkers, die al pratende en druk gebarend door de straten van Manhattan lopen.

 

W: What’s gotten into you? You wanna leave the Yankees for The Marlins, for The Miami Dolphins?! For some provincial wasteland, a bunch of amateurs and golden girls?! Are you out of your fuckin’ mind?!
C:…Well,… if out of your fuckin’ mind means you accuse me of some kind of obscure savagery, or wild thinking…hell, yes I am out of my mind. You should be proud of me. Taking the leap. What’s wrong with you, Woody? Are you of afraid? Of what’s inside that impenetrable, dark heart of yours…is that it?!

 

Driving Distance to Destination: 1,292 miles.

 

Haar projecten verkennen de culturele historie van het landschap. Ze laat zich hierbij inspireren door locale geschiedenissen, folkloristische franjes, kosmologische regalia, indianenverhalen, utopische bewegingen, technocratische ingrepen en buitenissige details, die ze vindt tijdens het landjutten. Ieder raadselachtige vondst onderwerpt ze aan haar eclectische onderzoeksmethode. Ze geven haar aanwijzingen, die haar helpen om de samengeraapte identiteit van haar onderzoeksterrein – The Earth We Inhabit – beter te begrijpen. Door haar plaatselijke aanrakingen herinterpreteert Christy Gast de betekenis en zeggingskracht van het land waarop zij staat. 

 

Next Exit: Las Delicias Peruanas2

 

Gisele and The Others (2013) – Interview article with visual artist Gisele D’Ailly (1912-2013).

 

Fragment (In Dutch): Een frêle hand, gelijk een takje sjort aan mijn arm. Een vogelachtig meisje, van bijna honderd jaar oud, Gisèle, fladdert door haar Amsterdamse atelier, pakt me vast. ‘Kom, ik laat je de zee zien. Zie je die golven? Die daar heen en weer gaan?’ Ik volg Gisèle’s gebaren, maar mijn ogen kunnen haar nauwelijks bijbenen. In haar ruime, lichte werkkamer regent het ‘objets trouvés’; schelpen, drijfhout, foto’s, tekeningen, boeken, schilderijen, kaarten, kleine objecten en persoonlijke souvenirs, elk zorgvuldig uitgestald langs de metershoge ramen. Iets verderop, aan de andere zijde, tekent zich een dun streepje dakpannen af. Daarboven niks dan luchtruim. ‘Hier, hier’, gebaart Gisèle. [..]3

 

  1. Portret_01Regarding the work of other artists: Kristina Benjocki – Annie M.G. Schmidt – Gerard Reve – Elmgreen & Dragset – Christy Gast  – Doug Aitken – Bill Henson – Alexis Blake – Rainer Werner Fassbinder amongst many others. Image: Artist Kristina Benjocki, 2008, Yeb Wiersma
  2. Mister_Motley_Yeb_Wiersma_2012_12Bestemming bereikt. Er is niemand – behalve Christy en ik- in dit Peruaanse kantinerestaurant, dat dicht tegen het centrum van Wynwood aanligt. Aan de muren hangen bergbewoners in bontgekleurde outfits. Er is een karoakeset en klein podium aanwezig, voor wie het niet kan laten. We bestellen gefrituurde yucca en twee flessen Cusquena bier. Buiten trilt het asfalt tegen de scherpe augustuszon. 

     

    Miami is vreemd, vertelt Christy. Elke dag denk ik meerdere malen: Waar. Ben. Ik?! Is dit wel de USA?! Dit perifere conglomeraat – waar Cubaans, Latijns en Caribisch bloed stroomt – lijkt op niks wat ik gewend was. Duister. Oppervlakkig. Magisch. Gekmakend. Ritmisch. Lomp. Drukkend. Weids. Protserig. Twijfelend. Opwindend. Vruchtbaar. Onnozel. Verwilderd. Misschien lijdt deze rafelige metropolis – verscheurt tussen twee continenten – aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Je weet nooit wat je te wachten staat. Ze blijft ongrijpbaar, impulsief. Ook al is haar karakter onstuimig en verwart ze me, ze verleidt me telkens weer. Image: River, Miami, 2012. (Yeb Wiersma)

  3. Mister_Motley_Yeb_WIersma_2Fragment (In Dutch): Ik trek de deur achter me dicht en sta weer op straat. Nog een keer kijk ik omhoog. ‘Wat zou Gisèle nu aan het doen zijn, daar bovenin de nok van haar eiland? Terwijl ik mijn been over mijn racefiets slinger, schiet me een interviewfragment te binnen, dat ik laatst op You Tube bekeek over de choreografe Pina Bausch. Haar werd gevraagd wat de kern, het hart van haar kunst is. Het blijft enige tijd stil. De choreografe neemt een lange, diepe hijs van haar sigaret. En vertelt dan het volgende. ‘Jaren geleden was ik samen met een bevriende collega ergens in Oost-Europa. Op bezoek bij een zigeunerfamilie. Iedereen was uitgelaten, er werd gedronken, gelachen en gedanst. Ik stond te kijken, was verlegen. Een jong, zwierig meisje, van een jaar of elf, maakte zich los uit de groep en stapte op me af. Ze zei iets tegen me, dat diepe indruk op me maakte en eigenlijk alles omvat, wat ik met mijn werk, mijn levensvisie wil uitdragen. Dit kleine wezen, nog maar een kind, begreep het en zei: ‘Tanz, tanz sonst bist du verloren’.